Σημείωση:

πέφτει μια σιωπή βελούδινο πέπλο σκεπάζοντας σε προστατευτικά.Ασφυκτιάς.Ασφυκτιάς.Το μόνο που ακούς είναι μια κραυγή που δεν γεννήθηκε και δε πρόκειται να γενηθεί.
Τι χρώμα έχει η φαινομενικά αναίτια οδύνη; Το πεθαμένο ροζ αλυσίδων (όχι αλυσίδων .Πως η μόνη λέξη που ανακαλύπτεις στο κουτί των λέξεων σου είναι αλυσίδες; Μη ρωτάς.Μη ρωτάς και απλά απο-δέξου και οι απλοποιήσεις μπορεί να μην λειάνουν την τραχιά επιφάνεια κίνησης σου).
-ροζ κορδέλες; Εχει σημασία αν πρόκειται για κορδέλες ή για αλυσίδες αν η λειτουργικότητα τους είναι συγκεκριμένη-δε θυμάμαι και κατάλληλο στίχο για την παρούσα περίπτωση-
-0χι δεν έχει.
Μέσα απο το πληκτρολόγιο ψάχνεις τη διέξοδο που δε βρίσκεις ίσα για να ανακαλύψεις τη ματαιότητα.Η ματαιότητα που έχει την πιο ευσταθή ισορροπία ακόμα και απο μια καρέκλα στηριγμένη στα τέσσερα της πόδια.Ακροβατείς πάνω σε επιλεγμένες στιγμές λησμονώντας τις ώρες.









-να θυμηθώ;

ή να ξεχάσω την ώρα;

Προνύμφες

Τουλούπες καπνού που θηλιές του άδειου μου χρόνου
λειτουργεί σαν ηχείο αυτός ο άδειος χρόνος

Κάνω κυκλάκια καπνού-αθώα κυκλάκια καπνού που γίνονται θηλιές
όπως άλλωστε θηλιά γίνεται ενα πάθος
ένας αλλοτινός έρωτας που σκουληκιάζει το περιεχόμενο σου
Κι όσο σκουλικιάζει εσύ αφελέστατα ελπίζεις ότι θα έρθει η ώρα της εκκόλαψης
και οι άσπρες λάρβες θα γίνουν πολύχρωμες πεταλούδες στην αυγή μιας όψιμης Ανοιξης.

Ομως...δεν είναι όλα τα σκουλίκια προνύμφες πεταλούδων


(-μελούρα είσαι ρε πούστη μου
αφάνταστα και μονότονα μελούρα
βάλε ενα δάκρυ
βάλε εναν φιλοσοφικό σπαραγμό
ενα γονάτισμα ...να ρθει τουλάχιστον να γίνει μια αξιοπρεπής παραγωγή
αντί ενα φτηνόδραμα της ομοταξίας "καλημέρα ζωή"





Placebo

Broken Promise

They rise above this,
They cry about this,
As we live and learn..

A broken promise,
I was not honest,
Now I watch as tables turn,
And you're singing -

I'll wait my turn,
To tear inside you,
Watch you burn,
I'll wait my turn,
I'll wait my turn.

I'll cry about this,
And hide my cuckold eyes,
As you come off all concerned,
And I'll find no solace,
In your poor apology,
In your regret that sounds absurd,
And keep singing -

I'll wait my turn,
To tear inside you,
Watch you burn..
And I'll wait my turn,
To terrorize you,
Watch you burn..
And I'll wait my turn,
I'll wait my turn.

And this is a promise -
Promise is a promise,
Promise is a promise,
Promise is a promise.

And I'll wait my turn,
To tear inside you,
Watch you burn,
I'll wait my turn,
I'll wait my turn.

A broken promise,
You were not honest!
I'll bide my time
I'll wait my, turn.

Μικρό νυχτερινό

Πάντα τις νύχτες ανασύρεται μέσα απο τα σκοτάδια το γαλακτερό φάντασμα της ευτυχίας.Στέκεται απέναντι σου με μάτια άδεια και τα δικά σου χάνονται μέσα σε θάλασσες αίματος.Στη ράχη του κάτω βλέφαρου καταλήγουν οι πνευμονικές αρτηρίες χύνοντας μαζί με το περιεχόμενο τους τους πόθους σου,τα μικρά και ασήμαντα όνειρα που σαπίζουν μέσα σου.
Εκεί στα πόδια ενός φαντάσματος.




Αγαπημένο ημερολόγιο
γαμιέσαι και συ
και γώ μαζί αυτή τη νύχτα.


αγαπημένο ημερολόγιο
ακόμα ονειρεύομαι μια φωτιά που θα κάψει τις μνήμες

Σιωπές

...αν εκπαιδευτείς στη σιωπή αναπόφευκτα κάποια στιγμή σε αποχαιρετούν οι λέξεις.
"υπάρχει άλλος τρόπος να σκεφτείς εκτός απο τις λέξεις;" σιγομουρμουρά η Iris
"υπάρχει άλλος τρόπος να υπάρξεις; " της λέω και της πιάνω το χέρι για λίγο και κοιτάω το τρύπιο δοχείο των εννοιών μου να αδειάζει σιγά σιγά.

Και μένεις γυμνός με μια λευκή κραυγή άηχη να αντανακλάται στα τοιχώματα του κρανίου σου.Μια ηχώ που δε σταματά,δε σταματά,δε σταματά
και συ δε ξέρεις πως να πάψεις ή έστω πως να κρύψεις .
(λευκές κραυγές σε μαύρο φόντο)






Το παρόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εξάσκηση λόγου
τίποτα περισσότερο απο μια τεχνητή βροχή σε εναν αφυδατωμένο φαντασιακό κόσμο λίγο πριν το οριακό σημείο της πλήρους αποικοδόμησης
τίποτα λιγότερο απο ενα εσωτερικό βραχυκύκλωμα έχοντας πάντα όμως ως παλλόμενη λεπίδα πάνω απο το λαιμό μου οτι η αυτοδιέγερση δεν είναι παρα ενας μύθος.
Χρειάζεται εξωτερική πηγή.
Εξωτερική πηγή.......... με ακούς;


Κι αν μου πεις (που σε ακούω να το λες ήδη, έτερη ορθολογίστρια και κυνική συγκάτοικος του κορμιού μου) ότι το κολύμπι στα αβαθή νερά της σκέψης είναι το μυστικό της ευτυχίας θα μου επιτρέψεις όσον αφορά τη δική μου πλευρά και τη δική μου καύλα να σου πω
"ότι ορισμένοι άνθρωποι είναι κεριά.Γεννιούνται κεριά ή γίνονται κεριά και τις νύχτες τους τα όνειρα τους είναι γεμάτα φλόγες.Μικρές φλόγες που θα τους λυτρώσουν απο τα δεσμά της στέρεης κατάστασης.
Ορισμένοι άνθρωποι είχαν την ατυχία να γεννηθούν κεριά
και ποιός,
πες μου ποιός
μπορεί να αποδεσμευτεί απο το υλικό που είναι φτιαγμένος;;"

Κύκλοι

Πόσο διαρκεί άραγε ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών;
Σ'αυτα τα δέκατα του δευτερολέπτου με προσπέρασαν οι δεκαετίες μου.
Και σ'αυτό το κλείσιμο ενός ακόμα κύκλου ζωής, που στάθηκε επιεικής μαζί μου αφήνοντας ως υπογραφή μερικές άσπρες τρίχες μόνο, απομένει μόνο θλίψη.
Θλίψη εκεί που η καθαρή λογική θα υπαγόρευε να υπάρχει το αίσθημα της πληρότητας.
Πληρότητα που πηγάζει απο τα "περουσιακά" στοιχεία που σου κληροδότησε ο αποθανών χρόνος.
Και στην δήλωση σου "μα είναι τόσο λίγα" η έτερη ορθολογική παρουσία μέσα στο κορμί σου θα σου πει: "είναι "αλλουνού παπά ευαγγέλιο που ΕΣΥ δεν πήρες πιο πολλά ,που εσύ δεν εκμεταλλεύτηκες πιο πολλά... που,ενδεχομένως, ΕΣΥ είσαι ανικανοποίητη"
Και να που απομένει η απορία αν ή πληρότητα έχει χοντρό κώλο ή αν εγώ έφτιαξα στενά το κάθισμα της εντός μου.Και τρέμω με την υποψία οτι συμβαίνει η δεύτερη εκδοχή.
Μα περνά ο χρόνος και ξέμεινα απο θεούς και χάθηκε η πίστη για την ημιευθεία.Και τώρα είναι αρκετά πληθωρικός ο δικός μου "κώλος" ώστε να βολευτεί μέσα σε αυτό το ευθύγραμμο τμήμα.
Κάθε νέα χαραγή στο πρόσωπο,κάθε νέα εμπειρία που βαραίνει το βλέμμα δεν είναι παρά ένα ακόμα σήμα προς αδιέξοδο....

(και συνεχίζεται
και συνεχίζεται
μόνο που ξέμεινα και απο λέξεις..)

Βρέχει ...

("Δακρύζουν τα κεραμίδια
και το γκρι ξεθωριάζει το χρώμα της ώχρας στους τοίχους"

μιας και ..
η μόνη ιδιοκτησία μας είναι ο φαντασιακός κόσμος...)

αντίλαλοι στις Ρωγμές του Χρόνου

"Το πρόσωπο που οδηγεί χίλια καράβια να σαλπάρουν δεν είναι πάντα αρχιτεκτονημένο φορμαλιστικά:μπορεί να είναι ασταθές,σαν κάτι δίχρωμο που στριφογυρίζει και γεννά μια τρίτη απόχρωση καθώς περιστρέφεται.Η τελειότητα ενέχει την τυρρανία,ίσως και κάτι εξουθενωτικό,αρνείται στο θεατή ένα ρόλο στη δημιουργία της και επιβάλλεται με το δογματισμό απερίφραστης δήλωσης.Μα η αληθινή ομορφιά δεν είναι μετρήσιμη,έχει διακυμάνσεις,είναι ορατή απο λίγες μόνο γωνίες και πάλι όχι με κάθε φτισμό ,ούτε κάθε στιγμή.Ερωτοτροπεί επικίνδυνα με την ασχήμια,διακινδυνεύει να εκτεθεί,δε συνάδει βολικά με μαθηματικούς τύπους περί αναλογιών,αντλεί τη γοητεία της απο στοιχεία που υπηρετούν εξίσου την ασχήμια.Ίσως είναι αναγκαίο η ομορφιά να ρισκάρει προμελετημένα με λίγη ασχήμια.Ο Προύστ είπε κάποτε ότι οι κλασσικά ωραίες γυναίκες θα έπρεπε να παραχωρούνται στους άντρες δίχως φαντασία ,και ίσως επειδή έθελγε τη φαντασία μου,μάλλον γι'αυτό αποδεικνυόταν τόσο σαγηνευτικό το κενό στα δόντια της Χλόης.Η φαντασία χαιρόταν να παίζει σε κείνο το μικρό χώρο,να τον κλείνει ,να τον ξανανοίγει,να καλεί τη γλώσσα να τον διατρέξει.Το κενό μού επέτρεπε να μετέχω στην αναδιάταξη των οδοντικών της χαρακτηριστικών,η ομορφιά της ήταν αρκετά θραυσματική ώστε να επιτρέπει δημιουργικές αναδιευθετήσεις..Επειδή το πρόσωπο της περιείχε ενδείξεις ομορφιάς όσο και ασχήμιας,δινόταν στη φαντασία μου ο ρόλος να τηρεί άθικτη την επισφαλή συνοχή του κάλλους."


Μικρή φιλοσοφία του έρωτα

Αλαίν ντε Μποτόν

Μετάφραση: Γιάννης Ανδρέου

Σημεία Στίξης

...έχεις σκεφτεί ποτέ (έχω βέβαια κάποιες αμφιβολίες) μικρέ ηλίθιε εαυτέ
ότι μετοικίζοντας στο χώρο της μνήμης αυτόματα καταργείς την πιθανότητα να προχωρήσεις πέρα απο τις ήδη τοποθετημένες τελείες.
Μιας και ζούμε στο ίδιο κορμί γνωρίζω καλά τις απελπισμένες προσπάθειες να εφεύρεις διάφορες ευφάνταστες (ω ναι...δε πρόκειται να σε κατηγορήσω για έλλειψη πρωτοτυπίας ) δικαιολογίες για το βλακώδες αυτής της απόφασης. Σκυμμένη πάνω απο το κουτί ανασύρεις διαρκώς ,κρεμασμένη απο νότες και καπνούς ,σκιές θαυμαστικών,ερωτηματικών που γαλήνεψαν,άνω τελειών που τυχαία,εντελώς τυχαία, τοποθετήθηκαν εκεί πίσω στο χρόνο.Μα εμένα μου τέλειωσαν οι δικαιολογίες για σένα και ψάχνω να βρώ ένα καλό άλλοθι.